2 ปีที่เรารู้จักบ้านกลางทุ่ง เราพบว่าพวกเขาใช้ชีวิตอย่างไม่เร่งรีบ  มีความสุขกับสิ่งรอบข้าง ปลูกผักทานเอง ทำให้ลุงสาครผู้ที่หัวใจไม่ได้เสริมใยเหล็ก...แต่...ทำบายพาสมาแล้ว 8 ปี....ยังคงมีชีวิตอยู่ได้อย่างสบาย!!!

ใช่ 2 ปีนี้เป็น 2 ปีที่ไม่เงียบเหงา...คนแล้วคนเล่าแวะเวียนมาทานอาหาร...มาพัก...มาดูบ้านกลางทุ่งที่ลุงออกแบบจากการนำประสบการณ์จากการเดินทางแห่งของ 67 ปีของชีวิตมาให้คนได้ชม...ตกแต่งโดยภรรยาผู้สรรหาหนังสือมาสะสมไว้ให้คนได้อ่าน...

" ที่นี่เป็นที่พักเล็กๆเหมือนการมาเยี่ยมญาติ "

" อยากให้คนมาอยู่ที่นี่อยู่ด้วยความรู้สึกว่าไม่เร่งรีบ ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นซึ่งกันและกัน เรียนรู้วัฒนธรรมท้องถิ่นและเรียนรู้ชีวิตของคนหนองขาว...เรื่องสุขภาพ อาหารที่นำมาทำเน้นที่อาหารปลอดสารพิษ มาชาร์จแบตเตอรี่ที่สูญเสียไปจาการทำงาน สร้างพลังให้กับชีวิตเพื่อกลับไปต่อสู้กับปัญหาอีกหลากหลายในสังคม " 

2 ปีที่ผ่านมา...บ้านกลางทุ่งบอกกล่าวเรื่องราวนี้ออกไปให้คนได้รับทราบผ่านสื่อต่างๆมากมาย ทำให้หลายคนมาที่นี่ด้วยเหตุผลนี้

คนที่มาที่นี่แล้ว ทุกคนจะรู้ว่าพวกเขามีโอกาศสูดหายใจยาวๆได้เต็มปอด มาพัก  มาผ่อนคลาย ใช้วิถีชีวิตเรียบง่าย ช้าลงจากที่เคยเร่งรีบ และทุกคนจะใช้ชีวิตร่วมกับเจ้าของบ้าน มีกิจกรรมร่วมกัน  ทานอาหารร่วมกัน หรือทำครัวด้วยกัน ซึ่งแตกต่างจากที่พักที่อื่นๆ

แต่สำหรับเรา...สาเหตุที่เรามามีมากกว่านั้น...เรามาเพื่อได้พูดคุยกับลุงสาครที่ให้ความจริงใจ ไม่เสแสร้ง อบอุ่น ในน้ำเสียงแบบเหน่อเมืองกาญ...ผิดกับใครๆที่เราเคยเจอ... และเพียงแค่เห็นหน้าลุงสาครยิ้มเราก็ฮาแล้ว ยิ่งลุงสาครหยอดมุขตลกเล็กๆเราก็ยิ่งมีความสุขใหญ่...
 
เมื่อตอนบ้านกลางทุ่งเป็นที่รู้จักโด่งดัง นับตั้งแต่ปลายปี 50  ด้วยสื่อทีวีหลายช่อง หลายครั้งที่เราไป  เราพบว่าลูกค้ามามากมายจนลุงสาครเหนื่อย...บางครั้งแอบหลับ!!! ปัจจุบันลูกค้าผ่อนคลายไปบ้างทำให้สบายๆไม่เร่งรีบตรงกับปรัชญาความช้าที่บ้านกลางทุ่งต้องการ ในความเป็นจริงเราต้องการให้บ้านกลางทุ่งมีเพียงลูกค้าที่เข้าใจและไม่มากนักเพื่อให้ลุงสาครได้พักเหนื่อย พักหายใจบ้าง...

อยากให้หัวใจบายพาสของลุงสาครเต้นรำไปได้อีก 10 ปี เพื่อบ้านกลางทุ่งจะได้มีอาหารอร่อยๆให้เราทานได้นาน...